In ons leven worden we meestal voortgedreven door twee impulsen:
– We willen vervelende ervaringen vermijden of uit de weg ruimen.
– We zoeken fijne ervaringen en willen die vaak vasthouden.

Beide drijfveren halen ons weg uit het hier en nu omdat we met onze aandacht zijn bij dat wat we zouden willen dat anders is.
Hoe groter het verschil tussen de situatie zoals we willen dat het is en de situatie zoals het daadwerkelijk is, hoe groter ook de spanning en hoe meer we het gevoel hebben dat er iets moet veranderen aan de situatie. Neem dit voorbeeld: Hoe harder je vecht tegen je huidige lichaam, hoe groter de spanning en hoe gefrustreerder we worden.

Maar hoor ik je denken we hebben toch juist die spanning nodig om iets te kunnen veranderen?
Ja.. dat klopt. De motivatie om IETS te willen veranderen haal je hier uit. Maar je kunt alleen iets veranderen vanaf het huidige moment, vanuit acceptatie.
Snap je dat?
Want de weerstand tegen het nu zorgt ervoor dat het ‘zijn’ met dat wat er in dat moment is, nauwelijks ruimte krijgt.
En de ‘doe’ modus is weer geactiveerd.

Zo hou je de cirkel in stand.

Dit mechanisme werkt bij ons allemaal hetzelfde. Acceptatie maakt dat je naar deze kritische stem gaat kijken. Vanuit een open houding. Compassie kan je helpen meer warme liefdevolle gevoelens naar jezelf toe ontwikkelen. Je word je eigen innerlijke helper.

Toch zijn we veel tijd bezig met het streven naar iets anders dan dat wat er nu is. De manier waarop we met moeilijke dingen omgaan heeft een grote invloed op ons leven. Soms kan stress ons leven gaan beheersen, zoals bij hevige angst, somberheid, frustratie of boosheid. Het is daarom belangrijk om stil te staan bij twee manieren van reageren op stress:

Vergroten en verkleinen
Vergroten
We laten de stress toe, maar we vergroten ons gevoel of de situatie . Dit kan bijvoorbeeld het gevolg zijn van urenlang op de bank liggen piekeren over een probleem. Gedachten als : “Dit was niet de eerste keer !”’Waarom ik altijd ‘Ik ben ook niks waard “ krijgen volledig de ruimte.
Bij vergroten is er de stress van de aanleiding , maar deze word aangevuld met stress die ontstaat als reactie op de aanleiding.
De betekenis die jij geeft aan een situatie
Zo ontstaat een opeenhoping van stress waarbij wij soms niet meer in de gaten hebben wat de stress is die bij de eerste aanleiding hoort (gebeurtenis) en welke stress er door onze eigen reactie (emotie)veroorzaakt wordt.
Als we stress ervaren, zijn we vaak van slag. We maken ons er zorgen over of we zijn boos en angstig. En vervolgens slaan we door in emotie-eten. Eigenlijk ervaren we dan twee soorten stress; een eerste stress en een tweede reactieve stress. De tweede reactieve stress is het emotie-eten.

Begrijp je dit?

Het is alsof een persoon die stress ervaart doorboord word door een pijl en onmiddellijk daarna door een tweede pijl. We ervaren de stress van beide pijlen. Als we geraakt worden door de stress (eerste pijl) treedt er vaak een reactie op van weerstand en afkeer. Deze reactie kan een eigen leven gaan leiden in onze gedachtes en gevoelens .
We proberen bijvoorbeeld de stress te vermijden door het niet te voelen ons af te sluiten door afleiding te zoeken of door onze ongemakkelijke gevoelens weg te eten. We voelen ons overweldigd door onze situatie of het emotionele gevoel dat de stress oproept.
Dit geheel aan reacties creëert de tweede pijl, die soms nog stressvoller aanvoelt dan de eerste pijl.

Verkleinen
We laten het niet echt toe. We voelen het niet doordat we het ontkennen, het weglachen en we voelen dan ook niet dat we geraakt zijn. We maken ons hard de welbekende uur om ons heen. Minimaliseren lijkt vaker wat minder problematisch maar ook hier is het goed om stil te staan bij de gevolgen van een automatisch patroon van verkleinen.

Als je veel “verkleint” en je je dus weinig geraakt voelt en toont, kan er een zekere afstand van je naasten ontstaan. Ons gevoel en het feit dat we geraakt kunnen worden in ons gevoel is tenslotte een belangrijk onderdeel van communicatie en een uiting van verbondenheid.

Bovendien kan het ook gebeuren dat iemand die veel verkleint toch meer en meer gespannen is zonder dat deze persoon zelf zich bewust is van de oorzaak. Er kan een heleboel spanning onbewust opgebouwd worden die er soms pas na jaren opeens uitkomt in een onverwachte vorm ( burn-out, extreme boosheid, enz. )

Belangrijk hierbij is om je te realiseren dat zowel het verkleinen of vergroten automatische patronen zijn .Je neemt geen bewust besluit om te vergroten of verkleinen.
Stressvolle situaties roepen vaak automatisch negatief denken op. Een mooi voorbeeld hierin is om eens tot 10 te tellen voordat je gaat reageren. Om ruimte te creëren tussen de gebeurtenis en je ervaring erop. Dit ler je door dagelijks de tijd te nemen om je gedachtes en gevoelens te observeren.

Wat doe jij het meeste?

Vergroten of verkleinen?